اینجا همه چیز رنگ کثافت گرفته است
و این خبر، هولناک است :
باران!
تو ديگر پاك نيستي!
...

دزد
روى حصیر
براى ما یادداشتى گذاشت
كه در آن آمده بود :
" خداوند
حاكم را لعنت كناد !
جز خُرناس
چیزى بر جاى نگذاشته
تا ما بدزدیم ! "
                                                                     "احمد مطر"

وقتی جهان
از ریشه ی آدم
و آدم
از عدم
و سعی
از ریشه های یأس مي آيد

دشتها آلوده ست
در لجنزار، گل لاله نخواهد رویید
در هوای عفن، آواز پرستو به چه کارت آید ؟
فکر نان باید کرد
و هوایی که در آن
نفسی تازه کنیم
گل ِگندم خوب است
گل ِخوبی زیباست
ای دریغا که همه مزرعه ي دلها را
علف هرزه ي کین پوشانده ست
هیچکس فکر نکرد
که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست
و همه مردم شهر
بانگ برداشته اند
که چرا سیمان نیست
و کسی فکر نکرد
که چرا ایمان نیست
و زمانی شده است
که به غیر از انسان
هیچ چیز ارزان نیست

"رسول خدا (ص)" فرمود :
ستم کارترین ِ شما كسي است كه ظلم خويش را عدل تصور كند ...

به کجا چنین شتابان؟
به هر آن کجا که باشد ، به جز این سرا ، سرایم
سفرت به خیر اما تو و دوستی خدا را
چو از این کوير وحشت به سلامتی گذشتی،
به شکوفه‌ها ، به باران
برسان سلام ما را

پشت پنجره ایستاده ام و یاد کسانی در خیالم جان می گیرد که دلم برایشان تنگ شده است.
با آنها برای دیدن درخت از پنجره به بیرون خم می شوم، ولی وقتی قد راست می کنم، باز تنهای تنها می مانم.
                                                                    "کریستیان بوبن"

 از تو افسانه هاي زيادي براي ما نقل كرده اند ...

تقديم به همه ي همراهان و دوستان جسور و آزاد انديشم ؛
تقديم به :
ناديا ارسطو
مرتضی گلپور، جوادحیدریان، سیدهادي‌ حسینی‌چاوشي، عاطفه نامداري، صادق چناري، حسام‌الدين مقامي كيا، نفيسه احمدي، حامد اردهالي
و
مهدي كريمي، محمدفرهمند

رؤياها زحمت مي برند . . .

خواستم برایت مرثیه ای بلند بنویسم اما بغضم ترکید و نتوانستم
پس بگذار به رسم همیشه این بار هم با تو کوتاه سخن بگویم :
شازده جان !
آن گلوله ی شناسنامه دار که امروز با مزخرف ترین و موزيانه ترين استدلال ، خارجي اش مي خوانند ، تنها سينه ي آن دخترك را نشكافت ؛
آن گلوله ، شليك به همه ي اعتقادي بود كه تا آن روز در باورم بود !
شازده !
اين روزها به دنبال همان ماري مي گردم كه براي كش نيامدن درد و رنجت تو را گزيد و براي هميشه رهايت ساخت !

تو كه تويي
اينجا جايي است كه خدا را به هيچ مي فروشند !

به مادرم زنگ می زنم و می پرسم : "مادر به کی رأي مي دي ؟!"
مي گه : "مادرجون ، تو كه نبودي سقف خونه ترك برداشت ، رفتم سركوچه مون بنايي بود ؛
يكي داشت يك خونه اي رو با كلنگ خراب مي كرد ،
گفتم :
آقا خدا خيرت بده ، بيا اين خونه رو تا سقفش نيومده روي سرمون درستش كن !
گفت :
خانم ! من يه . . . ام ، كارم خراب كردنه ، اگه مي خواي درستش كني برو يك مهندس پيدا كن ."
                                                                   
پي نوشت :
نخواستم درباره ي انتخابات حرفي بزنم !
اين را هم كه مي بيني حرف "محسن مخملباف" است كه انصافا" بد هم نگفته !
ديگر تصميم با خودت !

رادیو اسامی شهدای جنگ رو که اعلام می کرد ، مادر با هربار شیدن نام "محمد . . . " صلوات مي فرستاد !
پدر تازه استعفا داده بود ؛ محافظ شخصی "حاج مهدی کروبی"بود ؛
می گفت :
"زمونه ی بدی شده ، توي اين وانفساي بكش بكش اگه شانس نیاری و شهید نشی حتما" جزو اعداميايي!"
روزی نبود که تلویزیون خبر ترور یکی از انقلابیون رو پخش نکنه ؛
واسه همين هم كلت كمري و لباس چريكش رو بوسيد و گذاشت كنار!
ميدون شهر پر بود از اعلاميه ي احزاب و گروههاي سياسي و البته جوون هايي كه عازم ميدون جنگ بودند ؛
"صدام" تازه خرمشهر رو گرفته بود و "بني صدر" به بي كفايتي متهم شده بود ؛
خلاصه زمونه بوي خون مي داد و من توي همچين اوضاع بلبشويي در يك بعدازظهر تعطيل به دنيا اومدم :
ساعت ۲:۳۰ بعداز ظهر روز جمعه ۱۸ ارديبهشت ۱۳۶۰

می گفت :
رستگاری ، بعضي وقتها مضحكه كه بايد از راه جهنم بهش برسي !

وقتی این سمفونی را شنیدی و بعدش دلتنگ نشدی ، بدان كه یک جای کارت می لنگد !
می شنوی و بعد می بینی که چقدر دلتنگ شده ای ؟!
می بینی که دلت چقدر برای خودت تنگ شده !
می بینی که دلت چقدر هوای قهوه خانه ی "مشدعباس" را کرده !
و چقدر چای قهوه خانه ی مشدعباس بهت می چسبد !

از پشت نرده های ایوان خانه خم شدی و سکه زرد رنگ پنج تومانی را که از مادر گرفته بودی به من دادی و گفتی :
"باید از دخترک شانسی فروش همسایه برایم ماسک پسرشجاع را بخری !"
و ما آن زمان نمی دانستیم که "شانس" را با "باید" نمی توان خرید !
و اگر بدانی چه حالی داشتم آن لحظه ای که توپ آبی رنگ فوتبال دستی را بردم ؟!
باور کن به دخترک التماس کردم که جایش آن ماسک را بدهد اما نداد !
و من با چه دلهره ای به خانه برگشتم و آن زمان که پرسیدی چه شد ؟
توپ کوچک آبی رنگ را نشانت دادم و تو با جیغ بنفشی آن را به سرم کوبیدی ؟!
برادرجان !
حالا بزرگ شده ایم و دیگر می دانیم که "همه چیز" را با "باید" نمی توان خرید ؛
اما کاش نمی دانستیم و همه ی دنیای این روزهای مان به کودکی آن روزها بود !

حرف مفت است اگر بگویم "انسان" هنوز هم "انسان" باقی مانده است !

در عجبم از مردمانی که شامگاهان به ساختن "خاطرات ممنوعه" مشغولند و صبحگاهان به انکار آن !

بوی عیدی
بوی فقر

دلم مي خواهداین نوشته را خالی از هر گونه تفکر و تعمق و هزار کوفت و زهر مار دیگری بنویسم که این روزها یاد گرفته ام به آن ببندم ! 
بی هیچ  آرایه و پیرایه و چرند و مزخرف دیگری !
هر چه باشد از این بزک کرده های کوچه و خیابان تهران که قابل تحمل تر است !
این بار خداجان ! به طرز کاملا" بی ربطی می خواهم به تو گیر بدهم
آخر زورمان به هرکه و هرچه نرسد به تو یکی که می رسد ؟!
ما می خواهیم از این مقامی که به ما داده ای استعفا بدهیم
به تو هم ربطی ندارد
چون مي توانيم
گه بخوريم اگر دروغ بگویيم !
باور کن !

:
"کیسه های زباله همان بهتر که دربسته بمانند ...
این شاعرانه ترین توصیف از ابرشهرهای جهان است"

ببخشید که ساز  ِ من ، ناکوک است
و مي دانم كه اصولا" در اين مملكت همه دوست دارند ، سازشان مخالف باشد
تفاوتي هم بين ساز  ِ خود و ساز  ِ ديگران نمي بينم
همه به يك صدا و آوا درآمده ايم
صدايي ناكوك و آوایی البته گوش خراش
و از همين جاست كه ديگر همديگر را هم نمي شنويم !

شرمگینم
خسته ام
هیچم
"من" بو گرفته ام !
بوی " آدمیزاد "
این روزها " آدم " بودن آزارم می دهد !
این روزها فحشی ماندگار به من چسبیده است
و من می ترسم
آخر به طرز تهوع آوري " آدمم " !
آخ ...
تو را که می بینم ،
سرم درد مي گيرد
اُق ام می گیرد
یاد " آدم " بودنم می افتم
کاش نمی دیدمت
اي همه نفرين ِ من نثار تو :
"آدم"

تو را نشناختیم
و این ضایعه بزرگی ست !

می دانم که صبرت زیاد است ، پس تحملمان کن !

کیش و مات !
آن شب بازی را تو بردی !
مثل همیشه ،
باران می آمد ؛ دیرت شده بود ،
بوسیدمت و گفتم : " تا کیش و مات بعدی! "
شاه ِسفید را برداشتی و گفتی : "حتما" ! منتظر بمون‌ "
این عادت ِتو بود ، شاه ِپیروز را همیشه همراه خودت می بردی !
صبح با صدای زنگ ِ تلفن از خواب پریدم ؛
صدایی که به صدات شباهتی نداشت ،گفت :
"اتفاق بدی پیش اومده ،باید سریعا" خودت رو به خروجی شهر برسونی"
کیش و مات !
باز هم بازی را تو بردی !
این بار برای همیشه0

ما آدمها شورش را در آورده ايم !

هم مرگ بر جهان شما نيز بگذرد / هم رونق زمان شما نيز بگذرد

ای تيغ تان چو نيزه برای ستم دراز / اين تيزی ِ سنان شما نيز بگذرد